NOTATKI

taniec flamenco
cztery Szkoły

Cztery szkoły, czyli cztery odrębne estetyki tańca flamenco, które wyodrębniły się w czasie krystalizacji tej sztuki. Każda z nich związana jest z jednym miastem, którego charakter miał decydujący wpływ na rozwój i charakterystykę tańca flamenco. Podział ten jest naturalnie dość ogólny i uproszczony, jednak zarysowuje główne nurty tej sztuki.

Escuela Sevillana ( z Sevilli)

Szkoła Sewilska cieszy się najlepszą reputacją i najszerszymi wpływami, jakie roztacza w "geografii" tańca flamenco. Zachowuje wyraźny podział między tańcem żeńskim i męskim. Jej wielka plastyczność, dawny charakter (wyważony i rytmiczny, z umiarkowanymi partiami stepu), krągłość pozycji rąk, gracja kobiecych ruchów dłoni przywołująca na myśl lot gołębia, to jedne z podstawowych elementów wyróżniających tą Szkołę. Charakterystyczne dla Sewilskiej Szkoły są również, niezwykle kunsztowne i pełne wdzięku, tańce z bata de cola (sukni z ogonem)  oraz z mantonem (pięknie haftowaną, o dużych rozmiarach i zdobioną frędzlą chustą).

 

Escuela Madrileña ( z Madrytu)

Madryt zawsze miał istotne znaczenie dla sztuki flamenco, gdyż spotykają się tam wydarzenia kulturalne z terenu całej Hiszpanii. Wielu artystów flamenco przeprowadziło się do Madrytu szukając dogodniejszych możliwości rozwoju swojej pracy artystycznej, tam też wypracowało znaczną część swojego dorobku. W Madrycie taniec flamenco w specjalny sposób spotkał się i połączył z klasycznym tańcem hiszpańskim.

 

Escuela Jerezana ( z Jerez de la Frontera)

Znaczna część tancerzy flamenco urodzonych w Jerez  była jednocześnie śpiewakami (cantaores). Tańcząc tradycyjne formy flamenco, w szczególności Bulerias,  czerpali głównie z wrodzonej im, naturalnej gracji i intuicji zakorzenionych w tradycji Cyganów zamieszkujących Jerez de la Frontera. Młodsze pokolenia wniosły wiedzę i technikę tańca typową dla Academias (szkół tańca flamenco). Jednakże tym, co w dalszym ciągu charakteryzuje tancerzy ukształtowanych w Jerez, jest intuicyjny, posiadający typowo jerezjański sznyt, sposób improwizacji.

 

Escuela Granaina (z Granady)

Granada zajmuje odrębne miejsce w historii tańca flamenco. Jako forma wykrystalizowała się w spektaklach, które zostały rozpowszechnione pod mianem "Zambra". Wyróżnia się trzy tańce, które nie wystepują w innych ośrodkach flamenco, a które zalicza się do "Zambras": La Mosca, La Cachucha i La Albola. Wszystkie one wywodzą się z ceremonii zaślubin, charakteryzują się zmysłowością i "pikanterią". Wykonywane przez tancerki mają często zaczepny, zmysłowy a nawet "bezwstydny" wyraz.

 

 © Przygotowała Małgorzata Matuszewska w oparciu o materiały Museo del Baile Sevilla

 


Pages


Tags Cloud


Social Networking