Studio Tańców Orientalnych i Flamenco
|
FLAMENCO Flamenco powstało z połączenia kultury hiszpańskiej, arabskiej, żydowskiej i cygańskiej (zauważalne są również wpływy latynoamerykańskie, afrykańskie i bizantyjskie). Narodziło się jako sztuka uprawiana przez Cyganów andaluzyjskich w gronie rodzinnym. W XX wieku obok flamenco tradycyjnego powstało wiele różnych kierunków, które można objąć jedną nazwą - współczesnego flamenco. Jednak bez względu na kierunek, taniec flamenco posiada wspólne cechy: rozbudowany step, wyrazista praca rąk tancerek oraz silnie ekspresyjny wyraz. Taniec flamenco jest tańcem improwizowanym. Ze względu na dużą różnorodność rytmów i form w sztuce flamenco znajdują wyraz wszystkie emocje i stany ducha. Możliwość mieszania form oraz wykorzystywania akcesoriów, takich jak: wachlarz, kastaniety, chusta, suknia z ogonem, laska, kapelusz, czyni z flamenco sztukę, którą można zgłębiać przez całe życie.
BELLY DANCE Taniec wykonywany tylko przez kobiety. Występuje we wszystkich krajach arabskich. Taniec ten charakteryzują subtelne gesty rąk i ekspresyjne ruchy bioder, będące interpretacją zmieniających się rytmów muzyki. Cały taniec opiera się na improwizacji. Poza walorami estetycznymi jest on techniką relaksu uwalniającą z napięć dolne partie brzucha. Kurs obejmuje taniec brzucha łączący odmianę techniki egipskiej i syryjskiej. TRIBAL FUSION
Bharata Natyam - Taniec klasyczny pochodzący z południa Indii. Może być tańczony zarówno przez kobiety jak i mężczyzn. Tradycyjnie wykonywany był w świątyniach przez tancerki - Devadasi. Bharata Natyam składa się z dwóch części: Nrtta - przedstawiająca techniczne walory (rytmy wystukiwane stopami, finezja kompozycji) oraz Nrtya - narracyjna część tańca (gesty rąk i mimika ilustrują śpiewane teksty poetyckie). Taniec Bollywood - współczesny taniec hinduski, który powstał w Indiach na potrzeby filmu i teledysku. Nie posiada ścisłych reguł, będąc mieszanką licznych tańców hinduskich i wpływów tańców z innych kręgów kulturowych. Służy jedynie zabawie i jako taki jest znacznie prostszy od tradycyjnych form tańca hinduskiego.
TANIEC INDONEZYJSKI Taniec indonezyjski jest jedną z najważniejszych sztuk w południowo-wschodniej Azji. Stanowi ekspresyjną manifestację jedności symbolu, ruchu, przestrzeni i czasu. Swą egzotykę zawdzięcza dzięki rozmaitym wpływom sztuk indyjskiej, arabskiej czy malajskiej. Tańce z wysp Sumatry, Jawy czy Bali są istotnymi elementami życia społecznego – nieodłącznie związane ze zwyczajami, rytuałami, religią i mistycyzmem każdego ich regionu. Zróżnicowany sposób myślenia, odczuwania i rozumienia świata w widoczny sposób ujawnia się głównie w tańcu. Definicja tańca według filozofii Joged Mataram. Pałac Sułtański w Yogyakarcie.
RANTAK
Sumatra zachodnia, z której pochodzi Rantak to region, gdzie kobieta pełni wyjątkowo ważną rolę społeczno – ekonomiczną. Powszechne w tej tradycji jest między innymi to, że całe dziedzictwo rodzinne przechodzi po linii żeńskiej. YAPONG Yapong to “nowa kreacja” – kombinacja tanecznych cech stylu tradycyjnego w połączeniu ze współczesnością. Taniec był skomponowany w latach 70. XX wieku przez Bagonga Kussudiarjo. Oparty jest na tradycyjnym tańcu żeńskim z obszaru Betavi czyli dzisjejszej Dżakarty. Mimo, że akompaniująca muzyka jest wykonywana na przez tradycyjną orkiestrę jawajskiego gamelanu, brzmi nowocześnie przez swój żywy i charakterystyczny rytm. Tańcom i muzyce towarzyszą również entuzjastyczne męskie głosy i okrzyki wyrażające zachwyt kobiecego piękna. W Indonezji Yapong był znany jako taniec z podtekstem seksualnym. Obecnie jest wyrazem kobiecej gracji i kokieterii. TANIEC JAPOÑSKI NIHON BUYÕ Buyõ to taniec japoński, liczący sobie 400 lat tradycji, ściśle związany z teatrem kabuki. Taniec ten, w przeciwieństwie do teatru nõ czy ludowych tańców bon odori, nie musi być elementem uroczystości religijnych (choć nierzadko czerpie fabułę z shintoistycznego mitu), ale może być zarówno widowiskiem scenicznym, jak i kameralnym - wykonywanym jest przez gejsze. |

