Tribal - American Tribal Style: jest fuzją tańca brzucha z alementami tańca hinduskiego i flamenco. "Tribe" - czyli plemię - oznacza wspólnotę kobiet, która jest podstawą tańca Tribal. Elementy ruchów bioder, wywodzące się z belly dance, kontrastują z silną postawą ciała zaczerpniętą z flamenco.Taniec opiera się na improwizacji.

TRIBAL FUSION

Tribal Fusion - najmłodsza odmiana tribalu - czerpie pełnymi garściami z Amarican Tribal Style, tańca orientalnego, tańców indyjskich, flamenco, tańca wspólczesnego oraz innych tańców etnicznych lub nowoczesnych. Zajęcia prowadzone przez Anetę Gienibor oparte będą o muzykę nowoczesną, kurs z wykorzystaniem podstaw ATS, klasycznego tańca orientalnego oraz lockingu i poppingu.

Taniec indonezyjski jest jedną z najważniejszych sztuk w południowo-wschodniej Azji. Stanowi ekspresyjną manifestację jedności symbolu, ruchu, przestrzeni i czasu. Swą egzotykę zawdzięcza dzięki rozmaitym wpływom sztuk indyjskiej, arabskiej czy malajskiej. Tańce z wysp Sumatry, Jawy czy Bali są istotnymi elementami życia społecznego – nieodłącznie związane ze zwyczajami, rytuałami, religią i mistycyzmem każdego ich regionu. Zróżnicowany sposób myślenia, odczuwania i rozumienia świata w widoczny sposób ujawnia się głównie w tańcu.

Sumatra zachodnia, z której pochodzi Rantak to region, gdzie kobieta pełni wyjątkowo ważną rolę społeczno – ekonomiczną. Powszechne w tej tradycji jest między innymi to, że całe dziedzictwo rodzinne przechodzi po linii żeńskiej.
Taniec inspirowany jest tradycyjną, indonezyjską sztuką walki Pencak Silat. Ukazuje odwagę i umiejętności nieustraszonych wojowników. Figury wywodzące się postaw walki połączone są z tradycyjnymi ruchami tanecznymi. Rantak wykonywany jest przez mężczyzn oraz kobiety. Stworzony przez znanego tancerza i choreografa Gusmiati Said w 1962 roku. Zaadoptował on dynamiczne ruchy sztuki Pencak Silat, takie jak podskoki, uderzenia czy obroty. Istotą ekspresji tańca wyrażona jest w syntezie energii, przestrzeni i czasu.

Yapong to “nowa kreacja” – kombinacja tanecznych cech stylu tradycyjnego w połączeniu ze współczesnością. Taniec był skomponowany w latach 70. XX wieku przez Bagonga Kussudiarjo. Oparty jest na tradycyjnym tańcu żeńskim z obszaru Betavi czyli dzisjejszej Dżakarty. Mimo, że akompaniująca muzyka jest wykonywana na przez tradycyjną orkiestrę jawajskiego gamelanu, brzmi nowocześnie przez swój żywy i charakterystyczny rytm. Tańcom i muzyce towarzyszą również entuzjastyczne męskie głosy i okrzyki wyrażające zachwyt kobiecego piękna. W Indonezji Yapong był znany jako taniec z podtekstem seksualnym. Obecnie jest wyrazem kobiecej gracji i kokieterii.

TANIEC JAPOÑSKI

Buyõ to taniec japoński, liczący sobie 400 lat tradycji, ściśle związany z teatrem kabuki. Taniec ten, w przeciwieństwie do teatru nõ czy ludowych tańców bon odori, nie musi być elementem uroczystości religijnych (choć nierzadko czerpie fabułę z shintoistycznego mitu), ale może być zarówno widowiskiem scenicznym, jak i kameralnym -  wykonywanym jest przez gejsze.
Nihon buyõ jest niezwykle eleganckim i dystyngowanym tańcem, w ruchach oszczędnym, podczas którego energia tancerki (lub tancerza) kumulowana jest wewnątrz ciała i stopniowo uwalniana na zewnątrz. Jest to taniec fabularny, opowiadający konkretną historię, a każdy gest ma tu swoje znaczenie. Różni się bardzo od tego rodzaju ruchu, z jakim mamy do czynienia w tradycji europejskiej.
Nauka tańca buyõ to doskonała okazja do zakosztowania japońskiej estetyki widowiskowej, oraz poznania odmiennego sposobu poruszania się i wyrazu.