Zajęcia prowadzone w Teatrze Tańca NTF to nie tylko intrygująca zmiana w zwykłym porządku dnia, ale i okazja do utrzymania wakacyjnej świetnej kondycji oraz dobrego nastroju. Pomysłodawczyni i założycielka tegoż Teatru, Małgorzata Matuszewska to osoba emanująca niezwykłą charyzmą. Flamenco to jej życie, pasja przekazywana coraz to nowym, "nieopierzonym" adeptom tej sztuki.

Jeśli ktoś się zastanawia jak i kiedy zacząć, może dołączyć do grup początkujących na początku każdego semestru, czyli w październiku lub w lutym. Oprócz zajęć choreograficznych na każdym poziomie zaawansowania, w programie jest przewidziana spora "garść" informacji na temat flamenco, pomocna w nauce tańca. Małgorzata Matuszewska, korzystając ze swojego bogatego doświadczenia scenicznego, umiejętnie łączy przekazywanie teorii z praktyką. Osoby z grup o wyższym stopniu zaawansowania mogą brać udział w występach Teatru Tańca, takich jak np. autorski projekt artystyczny Carmen Concierto.

Jak wskazuje nazwa, Teatr Tańca Nie Tylko Flamenco, w swoim Studio Tańców Orientalnych i Flamenco -daje możliwość zapoznania się z różnymi rodzajami tańca. Można spróbować tańca hinduskiego - klasycznego lub filmowego bollywood, skosztować typowego tańca brzucha lub jego nowej odmiany, znanej tribalem,- a jako absolutnej świeżynki- tańca indonezyjskiego. Styl bollywood jest rozpoznawalny, np. dzięki filmom "Monsunowe wesele", czy "Czasem słońce, czasem deszcz", jednak określenia tribal czy taniec indonezyjski brzmią dość tajemniczo. Tymczasem, tribal jest  połączeniem znanego wszystkim tańca brzucha z elementami pochodzącymi z innych form; zaś przepełniony gracją i harmonią taniec indonezyjski przywodzi na myśl niektóre odmiany tańca hinduskiego.

    Teatr i wszystko, co z nim związane, interesował mnie od zawsze, ale jakoś nie mogłam sobie znaleźć odpowiedniego miejsca, formy. Pewnego dnia, a był to rok 1988, zobaczyłam w TVP koncert flamenco, w którym Merche Esmeralda tańczyła soleares - pomyślałam- to przecież to czego szukam! To jest właśnie wspaniały teatr! Od tego momentu szukałam flamenco wszędzie, aż znalazłam, najpierw u Hiszpanki o imieniu Lea, w Sztokholmie w 1989 roku, a rok później na pierwszych kursach
w OKO (warszawski Ośrodek Kultury Ochoty, przyp. red.).

    Najczęściej zaskakuje ich, że trzeba się uczyć, że taniec ten zawiera konstrukcje rytmiczne, które trzeba rozumieć, jak np. oddzielna praca rąk i nóg, itp. A im się zdawało, że wystarczy pomachać spódnicą i już.