Taniec Indonezyjski

Taniec indonezyjski jest jedną z najważniejszych sztuk w południowo-wschodniej Azji. Stanowi ekspresyjną manifestację jedności symbolu, ruchu, przestrzeni i czasu. Swą egzotykę zawdzięcza dzięki rozmaitym wpływom sztuk indyjskiej, arabskiej czy malajskiej. Tańce z wysp Sumatry, Jawy czy Bali są istotnymi elementami życia społecznego – nieodłącznie związane ze zwyczajami, rytuałami, religią i mistycyzmem każdego ich regionu. Zróżnicowany sposób myślenia, odczuwania i rozumienia świata w widoczny sposób ujawnia się głównie w tańcu.

Tańce indonezyjskie traktowane są jako narzędzie pomocne w rozwoju cech osobistych. Jedną z wielu korzyści poznawania piękna tańca indonezyjskiego jest poruszanie się z gracją w życiu codziennym i uszlachetnianie życiowych postaw. Dzięki rozwojowi gracji, wewnętrznej kontroli oraz koordynacji i podążania za rytmem, osiąga się umiejętności dostosowania się do różnych sytuacji.

Definicja tańca według filozofii Joged Mataram.
Pałac Sułtański w Yogyakarcie.

Sumatra zachodnia, z której pochodzi Rantak to region, gdzie kobieta pełni wyjątkowo ważną rolę społeczno – ekonomiczną. Powszechne w tej tradycji jest między innymi to, że całe dziedzictwo rodzinne przechodzi po linii żeńskiej.

Taniec inspirowany jest tradycyjną, indonezyjską sztuką walki Pencak Silat. Ukazuje odwagę i umiejętności nieustraszonych wojowników. Figury wywodzące się postaw walki połączone są z tradycyjnymi ruchami tanecznymi. Rantak wykonywany jest przez mężczyzn oraz kobiety. Stworzony przez znanego tancerza i choreografa Gusmiati Said w 1962 roku. Zaadoptował on dynamiczne ruchy sztuki Pencak Silat, takie jak podskoki, uderzenia czy obroty. Istotą ekspresji tańca wyrażona jest w syntezie energii, przestrzeni i czasu.

Yapong to “nowa kreacja” – kombinacja tanecznych cech stylu tradycyjnego w połączeniu ze współczesnością. Taniec był skomponowany w latach 70. XX wieku przez Bagonga Kussudiarjo. Oparty jest na tradycyjnym tańcu żeńskim z obszaru Betavi czyli dzisjejszej Dżakarty. Mimo, że akompaniująca muzyka jest wykonywana na przez tradycyjną orkiestrę jawajskiego gamelanu, brzmi nowocześnie przez swój żywy i charakterystyczny rytm. Tańcom i muzyce towarzyszą również entuzjastyczne męskie głosy i okrzyki wyrażające zachwyt kobiecego piękna. W Indonezji Yapong był znany jako taniec z podtekstem seksualnym. Obecnie jest wyrazem kobiecej gracji i kokieterii.